Peter wordt gedreven door een onstuitbaar spontaan tekentalent. De tactiele aantrekkingskracht van een oud blad papier, een reep karton met een vlek… het leidt automatisch tot een geïnspireerde tekening waar de tand des tijds wordt omgetoverd tot een artistieke meerwaarde.

Peter jonckheere is in hart en nieren een humanist. Hij toont de mens als een energiek maar kwetsbaar wezen, ondeugend en gevoelig, aangeslagen maar niet verslagen. Bij dit alles weet hij een gevoel van schoonheid op te roepen dat in de hedendaagse kunst nog te vaak taboe is.

Wie zich voor dit werk openstelt, zal merken dat de figuren in hun schamele en schaamteloze naaktheid ook een onmiskenbare sensualiteit uitstralen en dat zij door de kunstenaar benaderd worden met een ingehouden tederheid. Een gevoel van zwaarmoedigheid verzacht de kunstenaar door zijn modellen af te beelden in verschillende sensuele poses. Op een aangrijpende manier doorbreekt peter het clichébeeld van de man in onze patriarchale samenleving.

Er is geen weelde in de wereld van peter jonckheere: er groeien geen bomen, geen bloemen, er leven geen dieren, er is eigenlijk geen leven dan hier en daar een droombeeld. Verder zien we op de werken nog wat aanzetten van eerdere tekeningen, grote en kleine gebaren die onzorgvuldig overschilderd werden of gewoon zijn blijven staan.

Gaandeweg gaat de openheid die de werken in aanvang uitstraalden, over in ondoorgrondelijkheid en worden we gedwongen om tot onder de oppervlakte van hun verschijningsvormen door te dringen. Een andere dimensie opent zich in een veelheid van interpretaties.
Het is alsof peter ons in zijn werk wil meezuigen in een wereld die doortrokken is van complexe morele verhoudingen tussen sex, geweld en dood, ons deelachtig wil maken aan het doorbreken van allerlei taboes.

Het werk van peter is gewelddadig juist door de onzichtbaarheid van het geweld. We krijgen welliswaar de volledige mens met zijn rationele en meer kinky kanten tegelijk te zien, maar het geweld zelf wordt niet gerepresenteerd maar direct als schilderij gepresenteerd.

Tekst (samples) van: Jan Mestdagh, Joe McPhee, Hans Eneman